استعدادیابی کودکان + پادکست صوتی (قسمت1)

استعدادیابی کودکان + پادکست صوتی (قسمت1)

استعدادیابی در کودکی ضروری ترین نیاز پرورشی کودک تا سرانجام زندگی است.

پیشنهاد می کنیم پادکست صوتی رو گوش بدید و یا متن مقاله رو مطالعه بفرمایید

 

 

خوشبختی بدون استعدادیابی:

و اینطور بود که سرنوشت ما رقم خورد. ۷ ساله که شدیم ، یک روز صبح خروس خون ما رو از خواب بیدار کردن و لباس فرم تنمون کردن و گفتن باید بری جایی که قراره زندگی و آینده ات رو باهاش عالی بسازی.
من که هنوز چشمام نیمه باز بود، دیدم یه لقمه مربا توی دهنمه و یه کیف خوشگلم تو دستم و دوان دوان میبرنم به سمت خوشبختی
راستی خوشبختی رو صبحای زود تقسیم میکنن؟ تو بچگی تقسیمش میکنن؟
خب چاره ای نبود؛ بریده بودن و دوخته بودن
تنها چیز امیدوار کننده اون سالها، تخته سیاه گچی بود که اگه شانس میاوردیم ته مونده های گچی که معلم انداخته بود پاش ، نصیبمون میشد، یا وقت زنگ های ورزش که با قلب بی دغدعه مون با خوشحالی فریاد میزدیم : خوشحال و شاد و خندانم
قدر دنیارو میدانم. دست میزنم من، پا میکوبم من ، شادانم

 

تمام آن سال ها:

بعد از ۵ سال در جستجوی خوشبختی، گفتن خوشبختی رو اینجا پاس کردید ، الف . ب . پ .ت .س…
حالا باید ارتقاش بدید، تا اومدیم بگیم بابا وایسا، دیدیم پشت یه نیمکت دیگه نشستیم و داریم درباره تاثیرات جامدات و مایعات و گازها بر کره خاکی مطالعه و تحقیق و بررسی میکنیم. راستی چرا جابر ابن حیان و زکریای رازی از دونستن این تاثیرات دانشمند و عاقبت بخیر شدن اما دختر خاله من که ۴ ساله پشت کنکور مونده و به قول خودش شیمی ش رو بالای ۶۰ درصد میزنه فقط داره از طرف فامیل مورد عنایت قرار میگیره؟ دلخوشی اون دوران هم برام کتابخونه ای بود که کلیدش رو داده بودن بهم و قرار بود اونجا رو سر و سامون بدم.

کتابهارو طبقه بندی کردم. شماره گذاری کردم، علمی، فرهنگی، تخیلی کار زیادی بود . دو نفر از بچه های عشق کتاب کلاس رو استخدام کرده بودم که توی کارها کمکم کنن و در ازاش میتونن دو ماه هر چقدر کتاب بخوان امانت بگیرن.
فکر و ذکرمون شده بود پیچوندن کلاس و رفتن به کتابخونه ای که پنجرش باز میشد رو به یه باغ بزرگ و سرسبز
انگار داشتیم از پشت میله های زندان آزادی رو نفس میکشیدیم.
درسم خوب بود ، فقط برای اینکه مادرم ۱۹.۷۵ رو قبول نداشت ؛ اما خودم فرقش رو با ۲۰ یا ۱۸ نمیدونستم
بعد از سه سال تعقیب و گریز کلاس و کتابخونه ، یه روز گفتن دیگه اینجا نیاید بَسِتونه باید وارد مرحله مبارزه با اژدها بشید.
اژدها چیه ؟؟ کنکور من نمیخوام !! مجبوری چرا؟؟ چون همه کنکور میدن.
و ما زره پوش و سپر به دست رفتیم پیش اژدها یکی دو سالی خوب جنگیدیم
ولی سال سوم ، یه روز یکی در زد ؟ کیه ؟ منم الهام چیه ؟؟ یه سوال دارم !! بپرس چرا درس میخونی؟ چی میخونی ؟ چرا اینو میخونی؟ میخوای چیکاره بشی؟ آیندت چجوریه؟ آیندت چجوریه؟ از زندگی چی میخوای ؟
من : نمیدونم
و این ندونستن تا زمان دونستن ۱۳ سال طول کشید
۱۳ سال بیقراری ۱۳ سال عدم شناخت ۱۳ سال عدم آموزش درست ۱۳ سال این شاخه و اون شاخه پریدن و گیج و مبهوت موندن
این اتفاقیه که به جرئت میتونم بگم برای ۹۹.۹۹ درصد آدم ها میفته.

 

کانون پرورش کودکانمان در دست کیست؟

در مورد نظام آموزشی کشور انتقادات زیاد و راه حل های زیادتری داریم
اما چه کنیم که دستی بر اصلاح امور نداریم. اما خوشبختانه اولین، مهم ترین و با ثبات ترین کانون پرورش کودکانمان در دست خودمونه و اون هم جایی است به نام کانون خانواده. آگاهی بالاتر والدین برای پرورش فکری و ذهنی و توانایی های جسمی کودکان، میتونه تمام کمبودهای نظام آموزشی در مدرسه و جامعه رو پوشش بده. تاثیر خانواده بر فرزندان بدون مقدمه و با سرعت شگرفی آغاز میشه. چیزی که بسیار حائز اهمیت است اینکه چگونه خانواده میتونه بستری مناسب و پر بار برای فرزندان محیا کنه تا افراد خود ساخته ای رو تربیت و به جامعه تحویل بده. افرادی که دارای عزت نفس بالایی باشند و دقیقا جایگاه خودشون رو در خانواده، جامعه و جهان هستی پیدا کرده باشن.

 

اهميت و چرایی استعدادیابی :

استعدادیابی در فرزندان مان

 

اهمیت استعدادیابی رو میخوام با چندتا مثال ساده براتون شفاف کنم.
در دهه اخیر که تب و تاب کنکور خیلی شدت گرفته بود؛ شاهد چندتا اتفاق در جامعه بودیم که البته بعد از چند سال خودشون رو نمایان کردن.
افراد زیادی رو دیدیم که تمام تلاششون رو میکردن، از روزی ۱۳ ساعت درس خوندن و کلاس های پر هزینه کنکور گرفته تا حبس در اتاق و مهمانی نرفتن و… تا مثلا در دانشگاه امیر کبیر یا دانشگاه تهران قبول بشن. و در زمان انتخاب رشته، از مهندسی برق تا آبیاری گیاهان دریایی رو در دانشگاه معروف و رتبه بالا می زدن تا بالاخره یه رشته ای رو قبول بشن. و بعد از چند سال درس خوندن و فارغ التحصیل شدن، میدیم که خیلی هاشون رفتن کنار پدر و برادر و عمو وایسادن و شغل خانوادگیشان رو ادامه دادن. چرا؟ چون مثلا برای فلان رشته بازار کار نیست یا دیگه این رشته اشباع شده.
یا افراد دیگری که به هر طریقی میخواستن مهندسی برق بخونن، به خاطر همین هم تمام شهرها و روستاها و اونجاهایی که به فکر بشر نمی‌رسید اما دانشگاه آزاد شعبه زده بود؛ انتخاب رشته میکردن و بعد از کلی زحمت و رفت و آمد و دوری از خانواده و هزینه های سرسام آور، یا درس رو رها میکردن یا بعد از فارغ التحصیلی میرفتن در شغلی که مال پدرشون بود یا اتفاقی یکی از افراد خانواده پارتی میشد و یه کاری براشون جور می‌کرد.
نظام آموزشی که بر ما غالب بود و عدم شناخت و عدم آموزش درست همیشه مارو مغلوب شرایط می‌کرد بدون اینکه متوجه باشیم ما میتونیم پدید آورنده شرایط باشیم.
استعدادیابی در سن کودکی این فرصت رو فراهم میکنه تا شخص از ابتدا به شناخت از خودش برسه و روی تخصص مورد علاقه و استعدادش کار کنه و در زمان جوانی به جای اینکه گیج و سردرگم باشه و یا حتی اطلاعات مقدماتی در حوزه مربوط‌ داشته باشه، به یک متخصص تمام عیار تبدیل بشه.
همه ما در اطرافمون افراد زیادی رو دیدیم که در سن ۳۰ یا ۴۰ سالگی، چندتا شغل عوض کردن یا حتی باز هم نمیدونن که دقیقا میخوان چکار کنن و در چه کاری میتونن موفقیت فردی و مالی بدست بیارن.
اما زمانی که یک شخص در کودکی با آگاهی و آموزش والدینش استعداد یابی میشه، در مسیر درست تری قرار میگیره و میتونه چشم انداز بهتری از آینده خودش داشته باشه.

چرا استعداد مهم است!؟

یک سوال بزرگ همیشه در ذهن افراد در سنین مختلف در ذهنشون اومده. اینکه آیا واقعا استعداد مهمه یا تلاش؟ اگر یک نفر ضریب هوشی یا استعداد داشته باشه میتونه در زندگی به فرد موفقی تبدیل بشه یا اینکه استعداد ذاتی میتونه یک فرد رو که تلاش کمتری هم داره خیلی سریع مثل آسانسور به طبقه بالا برج برسونه؟
برای جواب به این سوال‌ها که همیشه مارو به چالش با خودمون کشونده مطالب شنیدنی براتون دارم.
برای اینکه بفهمیم استعداد مهم تره یا تلاش خیلی ساده میخوام معنی و مفهوم علمی هوش رو براتون توضیح بدم.

 

هوش:

هوش، یک توانایی ذهنی است که شامل قابلیت ها و توانایی های مختلفی میشه مثل توانایی استدلال، برنامه ریزی،. تفکر، حل مسئله، استفاده از زبان و یادگیری.
اصطلاح IQ که احتمالا زیاد شنیدید معیار بهره هوشی افراد است که طی سالیان زیادی روان شناسان و متخصصان اعصاب روش ها و آزمون های مختلفی رو برای تعیین ضریب هوشی معرفی کردن.
در چند سال گذشته اصطلاح جدیدی به گوشمون رسیده به نام EQ که حتی خیلی ها معتقد بودن EQ از IQ هم مهم تره. حالا EQ به چه معناست؟

هوش هیجانی:

هوش هیجانی یا EQ مفهوم دیگری از هوش است که به نام هوش عاطفی یا هوش احساسی هم شناخته میشه. این هوش به معنای شناخت و کنترل هیجان‌ها و عواطف خود و دیگران هست.
متوسط ضریب هوشی ۱۰۰‪ هست و اگر یک نفر ضریب هوشی ۱۴۰‪ داشته باشه نابغه محسوب میشه و جالبه بدونید که ضریب هوشی انیشتین رو ۱۶۰‪ تخمین زدن.

با این حال افرادی هستن که حتی ضریب هوشی اونها از انشتین هم بیشتر هست. مثل شو یانو با ضریب هوشی۲۰۰ در سن ۹ سالگی وارد دانشگاه میشه و تا ۲۰ سالگی دوره هاش رو گذرونده. او یک فیزیکدان هست که در رشته تکواندو کمربند مشکی داره و آهنگسازی رو از ۴ سالگی شروع کرده و تمرکز اصلیش عصب شناسی کودکان هست.
این مدل از هوش رو بیشتر افراد می‌شناسن و شما هم حتما افرادی از این دست رو در جامعه دیدید که نابغه محسوب میشن اما زندگی موفقی ندارن. چون در واقع این هوش هیجانی هست که به شما مهارت انتخاب درست رو میده و کمک میکنه به موفقیت ها و اهداف بهتری دست پیدا کنید.
با یک نگاه کلی به افرادی که در اطرافمون می‌شناسیم میتونیم به این نکته برسیم که تمام افراد باهوش در دنیا موفق نبودن و تمام افراد موفق هم لزوما باهوش نبودن.
اما نکته مهم همین جاست که ” استعداد و نبوغ ذاتی هر فرد”، توانایی های ویژه ای به اون فرد میبخشه که میتونه باعث موفقیت اون فرد بشه.

آیا داشتن استعداد برای رسیدن به موفقیت لازمه؟

 

میخوام یک مثال ساده در مورد داشتن استعداد در رسیدن به موفقیت براتون بزنم.
به موفقیت رسیدن کسی که استعداد ذاتی در همون موضوع رو داره مثل کسی میمونه که میخواد یک درخت رو با اره برقی تیز و پر قدرت قطع کنه و نداشتن استعداد فرد در اون زمینه مثل کسی هست که میخواد اون درخت رو با بیل قطع کنه.
شاید استمرار و سخت کوشی و تلاش شبانه روزی، باعث بشه به هدف رسید و درخت بالاخره با بیل قطع بشه اما اگر ابزار مناسب و پر قدرت در اختیار باشه، در وقت هزینه و انرژی صرفه جویی بسیار بالاتری میشه و بازده بیشتری نصیبمون میشه.
یک جمله معروف هم در این باره در فضای مجازی زیاد دیده شده : هر شخص یک نابغه است ولی اگر شما یک ماهی را در زمینه توانایی بالا رفتن از یک درخت قضاوت کنید، آن ماهی تمام عمرش را با این باور زندگی خواهد کرد که یک احمق است.

پس تا اینجا متوجه شدیم که چرا باید استعدادهامون رو بشناسیم و اهمیت استعداد رو در میزان موفقیت بررسی کردیم.

ارسال دیدگاه

    هیچ دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.